طلوعی با خورشید های خاموش

مویه ای بر رحمان هاتفی ( حیدرمهرگان) و مرثیه ای برای قلبم در آن سوی مرزها

هزارصخره
ازپیشانی هزارقله فرو افتاد.
چراغ چشم ها شکست.
وآئینه ها
        بررف ها
                   سیاه پوشیدند.
وحشت
چون دودی بدون آتش
ازدیدگان درها و دریچه ها
به درون خانه ها
لغزید
وبا دهان سیاهش
شهربلعیده شد.

نمد درگلوگاه و
خنجر
دراستخوان قناری نهادند.

میوه های رنگین رنج
گاززده
       اهانت دیده و
                     لهیده
به بازارکالا افتاد.

آن یگانه دیرآینده
که تولدش را انتظار می بردند
خفه آمد
درطشت خون

کشتند
      کشتند
            کشتند
عاشقان را کشتند
تا عشق بردرگا انتظار
بیوه بماند
وشب بی ستاره
میزبان مغموم شبکورهای شاد
باشد.
سرانجام
مردی از خویش برون آمد :
موجی سرکش
ازدریائی
          تلخ و
               تنگ.
مردی بر آمد
              پرندینه مردی
تا پیراهن بخت باشد
برعریانی آرزوها و حسرت های ما
مردی برآمد.
              کوهواره مردی
تا دیواری باشد
بریورش گزمگان.
مردی برآمد
فروتن مردی
با چشمانی از آسمان و عسل
با موسیقی خنده هایش
با طلای موهایش برپیشانی
با قامتش
از بوریا و فولاد.
حیف مردی
نادره.
ازرنج خاسته.
               دانش آراسته.
ریشه نوردرجان آینه
ونهال رنگین کمان
دراشک شوق.

شبنمی
با باوردریا
باده ای
       بی جامۀ
                جام
وبال هائی
اما نه برای فرود.

دراو
ستارگان تاریک
افول کردند
وبا او خورشیدهای خاموش
طالع شدند.
اما درمن
باز
برادری به خاک افتاد
تا بازبرادرانی به پا ایستند.

مادر!
مادر!
خورشید ها با چه دردی
زاده می شوند!.
خورشیدها با چه امیدی می میرند!
به سن و سال حزب ما بود
آمیزه ای
ازجوانی و
کمال.
کاررشته
پیکارسرشته
نسجی از اندیشه و عشق.

ازتبارتیزابی بود
ودرتب دوست داشتن.
تبر
برریشۀ جان خویش زد
وگلی دیگرنشاند
کنارسرخ گل تنهای حزب ما
کهکشان پیوند بود
وازآن
ستاره ای دیگر آویخت
برپرچم فدائیان.
دل تپندۀ شعله بود
درخاکستر
گل بود درفصل سترون.
حیدر
نه ازراه جنگ
که برزمین
            ارغوان پوش
                           توده
                               می گذشت.
وبهاری دیگر می جست
درمهرگان.
عطرتلخ شهادتش
چترفراگیرجمع.
وشمع لاغرجانش
شبچراغ راه.

ای کبوترگمشده، ای واژه نایاب!
ب ربام لبم فرود آی
تا رازشکیبائیش را
در شکنجه گاه
هم براین دفتر حک کنم.

دانه را
چه راه درازیست تا شکوفه شدن
وچه کوتاه
تا به خاک افتادن
بهار اما
دراین شکفتن و افتادن
جاودانه است.
ابراشک
انبوهۀ آه
وعبورعطری از سرود رنجبران . . .

ازخویش برون آمده بود و
پروای جان و تن داشت
جز
   درد وطن
              نداشت.
باری گفتند
پشت کوه های کبود
رودهای آبی
آن ستاره دلاویز، نیز
برخاک وطن افتاد.

وطن!
وطن کلمات من!
گهواره سرودهای من
گورگاه عشق های من
دامنت را
پرچم پوشاننده تابوت سردارما کن
ودل غمگین ما را
چون دسته گلی برآن بگذر!
هوای نفسگیر
هوا . . . هوا . . .
درقله ها چه می گذرد!
عقاب سپید بال، پرندۀ دست نیافتنی!
                                                
                                                  آذر۱۳۶۲

سیاوش کسرایی

ستارگان سپیده دم، مجموعه شعر، چاپ اول، ژانویه ۱۹۸۹، انتشارات دوران، لندن

About The Author

Number of Entries : 22

نظر دهید

© 2012 تارنگاشت مهر